Verhaal:Koelbótterham

Ee sjtuksje oes de erinneroeng van d'r Martin Krewinkel.
Dis jesjiechte hat 't orkès De Zuldervrung oes Landjraaf je-inspireert ee lidje druvver tse sjrieve:


D‘r pap wirket damaals óp de Willemien, óp der Sjtaat. Zoeë wie zoeë vöal mansluu in die tsiet verdenet heë zie jeld óppen koel. Nè, heë woar jenne óngergronder. Der Cóndes, wie me i Kirchroa an der Coen zaat, wirket óp ee kantoer oavenóp. Heë woar nèmlieg „elektrotechnisch tekenaar“. Alles wat ziech ónger i-jen eëd aaf-sjpellet braat heë jans jenauw i kaat. En dat dóng heë mit jans vöal leefde. ’t Werk braat heë zoeëjaar mennieg moal mit noa heem. Da jóng-e noa ‘t oavend-èse wieër an de tseechenoenge die heë uvverdaags nit hauw veëdieg krèje. Da dórve vuur kinger hem nit sjture den dat woar jans wiechtieg werk! Die tseegnoenge woare damaals zoeëjaar al i drei dee, die moeët me mit ee sjpètsiejel brilsje bekiekke. Dat maachet indruk óp dizze damaals klenge jong.

Der pap woar dink iech jans sjtoots óp zie werk en de Willemien, den in zieng vrii tsiet zóng heë de sjtere van der himmel in ’t bedriefskoeër “Elektra”. Zinge woar ubberhoops zienge jroeëse hobbie. Óngerwiels dat angere in de vrij sjtonde bezig woare óp ’t doeffes amezeret der pap ziech mit de moezziek. Oeser bei “Elektra” zóng heë nèmlieg óch bei der kirchekoeër van d‘r tsint Lambeët, de Sint Caecilia. Bariton, wie miech joare sjpieëder vertsalt woeët durch der Wienens Frens van d’r Efwé aa jen Ing, enne jezankskoempel oes die tsiet. Laider moeët evvel de mieëtste tsiet jewirkt weëde en zoeë sjnirket der pap träu jedder daag óp zienge Solex vanoes ’t Mücherveld der Sjteewèg eróp. Woenderbar vóng iech ’t went-e ’t oavends heem koam en da nog jet bótterhamme uvver hauw. Óp de eng of anger maneer sjmaachet eng bótterham vöal besser went ze óppen koel woar jeweë! Noen dink iech dat d’r erme man mennieg moal honger jelei-je mós han um miech eng vräut tse kenne doeë.

Iech bin éé moal mit jeweë, doe dórf iech eng sjiech mit der pap mit drieëne. Jeleuf miech: da weëd zoeë junke in enge sjlaag ee sjtuk jroeëser! Uvveral woeëd iech mitjenoame en alles dórf iech zieë. ’t Sjönste vóng iech wie vuur bei d’r nónk Tien, d’r pap zie tswielingsbroor, jonge kiekke. Deë wirket aan ’t óngerhód van de tsug. En tusje d’r middieg boettere wie enne auwe.

‘t Woar vriedieg der 23e aujoes i 1968, jenauw tseng daag noa mienge achde jeboertsdaag. Iech koam heem, ’t woar paus óppen sjoeël. Iech zoos damaals óp de liejere sjoeël Tsint Lambeët óngenaa an de sjtaasie. ’t Woar komiesj, den de mam woar nit heem. Hingenerum woar de duur tsauw en óndanks mie sjelle an de vuurduur maachet jenge óp. Ja, herjodtsakker! Doa moeët doch enge heem zieë?! Nit lang dróp jóng bei ós neëver de vuurduur óp. De vrouw Krieëmesj va nómmer 8 róffet miech erin. Iech vólt aa mie wasser dat jet nit sjtemmet. “De mam is óch bei ós”, zaat ze. “Kom mar mit noa benne”. Iech lofet vuur höar oes de trap eróp noa ’t woeëntsimmer. Doa tróf iech taatzechlieg mieng mam aa, badent i troane. Iech vroaget ee paar moal jesjrókke wat los wüer, doch ze kroog jee woad e-roes. Doa koam enne wiechtieje heer van de koel bis bei miech. Iech müet noen sjterk zieë, menet heë. “Der papa is noen bei ’t Herjödsje en is enne engel”. Papa hauw óp ’t werk pieng óp de brós krei-je en woar inee jezakt. Ze hant ’m nog noa ’t sjpitaal i Kirchroa jebraat, evvel de döktesj woare in die tsiet jraat nog nit sjlauw jenóg um ‘m tse helpe. ’t Besef dat doeëd zieë waal erg lang koeët doere koam bei miech pas sjpieëder… An de tseng betste joare van heur leëve, wie de mam ’t zelver besjrievet, woar in enge sjlaag ee eng koame. De mam hat ’t in de joare doanoa nit jemeklieg jehat. Vuur woare wie me zeët erm luu, evvel doa hant vier kinger noeëts jet va jemerkt. En toch… Koelbótterhamme han iech noeëts mieë jehat.